lieve oma,
ik had nooit gedacht dat het allemaal zo snel kon gaan eerst zeggen ze dat u kanker heeft en dat u binnen 3 weken wordt geopereerd dan bellen ze op dat ze een spoedgeval er tussen hebben gekregen en dat die eerst moet, dat u een week later word geopereerd.
een week later ligt u dan ook in het ziekenhuis.
ik wou gelijk na dat u de operatie had gehad naar u toe komen maar dat mog niet u lag op het IC en ik mog niet naar u toe, me vader zei dat het te erg eruit zag..
u was sterk en nog geen week later lag u dan ook weer op een normale afdeling maar wel alleen in een kamertje, ik mog naar u toe en kwam ook gelijk mee.
ik zag u daar liggen en ik dacht: mijn oma is er dooorheen gekomen, mijn oma is sterk, en mijn oma komt hier uit!!
papa,mama, en ik kwamen bij u aan uw bed zitten en we waren trots op u dat u een operatie van 5 uur had gered.
u pakte mijn hand vast, keek naar mij en gaf een glimlach maar tegelijkertijd kwamen de tranen in uw ogen.
het was een moeilijke tijd want u werd meer dan 1 keer geopereerd er waren zoveel ups-en downs..
op een gegeven moment mocht u naar huis u was zo sterk, sterk genoeg om op uw eigen benen te staan en door huis te lopen en zelfs door het dorp.!
Ik was blij met dit nieuws..
totdat ik weer hoorde dat u opgenomen werd in het ziekenhuis, en dat me moeder er gelijk heen moest ik kreeg een brok in me keel....
ik dacht bijmezelf oma!! wees alstuublieefttt nog sterk.
nog geen 2 uur later belde de buurvrouw aan...
ik deed de voordeur open en ik ging terug achter de computer zitten, de buurvrouw zei: sharon kijk me is aan,
je moeder heeft me net gebeld en ze vertelde dat oma is overleden...
ze wou je niet zelf aan de telefoon hebben want ze wist niet hoe je zou reageren.
ik dacht bijmezelf... oma was zo sterk, oma is overleden, dit kan niet! het ging nog zo goed.. en er ging nog veel meer door me heen bijvoorbeeld wat ze allemaal tegen me zei in het ziekenhuis...
mijn oma heeft der ogen voor eeuwig gesloten, ze doet der ogen nooit meer open, ik wou der nog zo veel vertellen maar dit kan nu niet meer.
mijn oma voelt gewoon als mijn eigen oma.
ik heb dat der nooit kunnen vertellen.
ze zei zoveel dingen in het ziekenhuis en dat speelt zich elke minuut van de dag af in mijn hoofd...
mijn oma is mijn oma! en ik wist niet dat deze gedachten zo pijn kon doen, ze stond altijd voor je klaar,altijd vrolijk zo`n lief mens. en nu is ze gewoon weg!
ik hoop dat m`n oma nu mee kijkt en dat ze trots kan zijn op de mensen van wie zei hield,
oma ik hou van u! u blijft altijd in mijn gedachten.
| 
